Usługi doradcze od zagranicznego kontrahenta a WHT – kiedy trzeba pobrać podatek u źródła?
Polska firma otrzymuje fakturę od niemieckiego konsultanta, brytyjskiej spółki doradczej albo zagranicznego podmiotu świadczącego usługi strategiczne, wdrożeniowe czy zarządcze. Na fakturze znajduje się przykładowo 10 000 euro wynagrodzenia. Powstaje wtedy bardzo praktyczne pytanie: czy polska firma może zapłacić kontrahentowi całą kwotę, czy powinna potrącić z wynagrodzenia podatek u źródła?
W przypadku klasycznych usług doradczych polska ustawa o CIT przewiduje stawkę 20% przychodu. W wielu przypadkach zastosowanie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pozwala jednak zapłacić zagranicznemu kontrahentowi pełną kwotę wynagrodzenia, bez pobierania WHT w Polsce.
W praktyce trzeba kolejno ustalić, czym rzeczywiście jest kupowana usługa, gdzie znajduje się rezydencja podatkowa kontrahenta, czy Polska zawarła z tym państwem odpowiednią umowę, jak dana należność jest kwalifikowana na gruncie tej umowy oraz czy polski płatnik posiada wymagany certyfikat rezydencji.
Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie pominięcie któregoś z tych etapów jest częstym źródłem problemów. Sama zagraniczna faktura albo informacja kontrahenta, że „rozlicza podatki u siebie”, nie daje jeszcze podstawy do prawidłowego rozliczenia WHT.
Dlaczego usługi doradcze od zagranicznej firmy w ogóle podlegają WHT?
Punktem wyjścia jest ograniczony obowiązek podatkowy zagranicznego kontrahenta.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:
„Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.
Ustawodawca określa następnie, kiedy przychód nierezydenta uważa się za osiągnięty w Polsce.
Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
„Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
- wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
- położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
- papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
- tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw – jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
- tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
- tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
- niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a”.
Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
„Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4”.
W praktyce oznacza to, że dla należności objętych art. 21 ustawy o CIT wystarczające może być samo dokonywanie płatności przez polski podmiot. Miejsce fizycznego wykonania usługi doradczej nie rozstrzyga samo w sobie o obowiązkach związanych z WHT.
Krajowa stawka WHT od usług doradczych wynosi 20%
Najważniejszym przepisem w przypadku zagranicznych usług doradczych jest art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT:
„Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze ustala się w wysokości 20% przychodów”.
Na poziomie polskiej ustawy zasada jest więc czytelna. Wynagrodzenie zagranicznego przedsiębiorstwa za usługę doradczą jest objęte 20% podatkiem u źródła.
Przykładowo przy wynagrodzeniu wynoszącym 50 000 zł krajowa stawka WHT daje 10 000 zł podatku. Jeżeli strony umówiły się na wynagrodzenie netto, problem może dodatkowo prowadzić do konieczności ubruttowienia płatności zgodnie z treścią umowy.
Dlatego przed dokonaniem przelewu trzeba przejść do drugiego etapu analizy i sprawdzić właściwą umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Nazwa usługi na fakturze nie rozstrzyga o WHT
Jednym z problemów, z którymi często spotykam się w praktyce, jest przywiązywanie zbyt dużej wagi do nazwy usługi wpisanej na fakturze albo w umowie.
Dla zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT istotny jest rzeczywisty charakter świadczenia.
Katalog obejmuje przy tym zarówno usługi wymienione wprost, takie jak doradztwo, księgowość, usługi prawne czy zarządzanie, jak również „świadczenia o podobnym charakterze”.
W wyroku WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2024 r., sygn. I SA/Gl 118/23 sąd odwołał się do utrwalonego w orzecznictwie sposobu rozumienia tej przesłanki. W uzasadnieniu wskazano między innymi:
„dla uznania świadczenia niewymienionego wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. za objęte jego zakresem zastosowania decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych”.
Sąd podkreślił również znaczenie treści uregulowania samej umowy oraz zakresu faktycznie wykonanych czynności.
Z praktycznego punktu widzenia właśnie w tym miejscu często zaczyna się rzeczywista analiza. Usługa nazwana w umowie „consulting support”, „business support”, „implementation services”, „strategic services” czy „technical assistance” może wymagać dokładnego sprawdzenia wykonywanych czynności.
Dobrym przykładem jest interpretacja Dyrektora KIS z 13 maja 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.92.2026.2.PP. Sprawa dotyczyła usług wdrożeniowych związanych z przygotowaniem środowiska informatycznego do korzystania z oprogramowania. Organ potwierdził, że:
„należności wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz zagranicznego kontrahenta za usługi wdrożenia (…) stanowią wynagrodzenie za usługi o charakterze doradczym w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT”.
W mojej ocenie dobrze pokazuje to, dlaczego analiza WHT powinna zaczynać się od umowy, zakresu prac i rzeczywiście wykonywanych czynności. Samo określenie usługi jako „wdrożeniowej” albo „technicznej” może dawać niepełny obraz jej podatkowej kwalifikacji.
20% WHT z ustawy często można obniżyć do 0% na podstawie UPO
Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
„Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska”.
Oznacza to, że po ustaleniu, że określone świadczenie mieści się w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, trzeba jeszcze zbadać umowę zawartą pomiędzy Polską a państwem rezydencji podatkowej usługodawcy.
W wielu polskich umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania klasyczne wynagrodzenie za usługi doradcze będzie kwalifikowane jako zysk przedsiębiorstwa.
Przykładowo art. 7 ust. 1 umowy zawartej pomiędzy Polską i Danią stanowi:
„Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można przypisać je temu zakładowi”.
W praktyce typowy mechanizm wygląda więc następująco. Polska ustawa kwalifikuje usługę doradczą do 20% WHT. Właściwa UPO kwalifikuje wynagrodzenie jako zysk zagranicznego przedsiębiorstwa. Jeżeli zagraniczne przedsiębiorstwo nie prowadzi w Polsce działalności poprzez zakład, do którego można przypisać ten dochód, prawo do opodatkowania pozostaje po stronie państwa jego rezydencji.
W rezultacie polski płatnik może w określonych przypadkach zastosować stawkę 0% i wypłacić kontrahentowi całą należność.
Takie podejście potwierdza również przywołana wyżej interpretacja Dyrektora KIS z 13 maja 2026 r. Organ zaakceptował stanowisko, zgodnie z którym płatności za usługi mające charakter doradczy mogą zostać potraktowane jako zyski przedsiębiorstwa na podstawie odpowiedniej UPO i w konsekwencji korzystać z niepobrania WHT w Polsce.
Certyfikat rezydencji ma podstawowe znaczenie
Samo ustalenie korzystnego postanowienia UPO wymaga jeszcze prawidłowego udokumentowania rezydencji podatkowej kontrahenta. Polski płatnik powinien dysponować certyfikatem rezydencji.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
„Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem”.
Przepis ustanawia więc dwa bardzo ważne elementy: certyfikat rezydencji oraz należytą staranność.
W sprawach analizowanych przeze mnie rekomenduję zebranie dokumentacji przed dokonaniem płatności. Pozwala to ustalić sposób rozliczenia WHT jeszcze zanim firma stanie przed pytaniem, czy fakturę należy zapłacić w pełnej wysokości.
Co należy sprawdzić przy dochowaniu należytej staranności?
Zakres badania zależy od konkretnego przypadku. Przy typowej usłudze doradczej znaczenie może mieć między innymi aktualność i treść certyfikatu rezydencji, rzeczywisty zakres świadczonych usług, tożsamość odbiorcy płatności, treść właściwej UPO oraz istnienie ewentualnego zakładu zagranicznego przedsiębiorstwa w Polsce.
W przypadku podmiotów powiązanych standard weryfikacji może w praktyce wymagać większej uwagi, co wynika bezpośrednio z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
Ważną wskazówkę praktyczną zawierają objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z 3 lipca 2025 r. dotyczące klauzuli rzeczywistego właściciela. Minister Finansów w części poświęconej usługom niematerialnym wskazał:
„w przypadku usług niematerialnych (np. usługi reklamowe czy doradcze) po stronie płatnika nie występuje obowiązek weryfikacji warunku rzeczywistego właściciela”.
To istotne praktycznie. Usługi doradcze kwalifikowane na gruncie UPO jako zyski przedsiębiorstwa należy odróżnić od dywidend, odsetek i należności licencyjnych, przy których status rzeczywistego właściciela odgrywa znacznie większą rolę.
Bardzo wyraźnie potwierdza to również interpretacja Dyrektora KIS z 15 czerwca 2026 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.193.2026.1.BD. Organ zaakceptował możliwość niepobrania WHT od usługi niematerialnej na podstawie art. 7 UPO przy posiadaniu odpowiedniego certyfikatu rezydencji, bez obowiązku weryfikowania statusu rzeczywistego właściciela.
„Spółka ma prawo nie pobrać podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w zw. art. 7 ust. 1 UPO w przypadku posiadania ważnego certyfikatu rezydencji podatkowej D bez względu na wysokość wypłaty”.
Dla podatnika oznacza to, że należyta staranność nadal pozostaje obowiązkiem wynikającym z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, natomiast jej zakres przy zwykłych usługach doradczych nie powinien być automatycznie utożsamiany z pełną analizą beneficial owner stosowaną przy płatnościach pasywnych.
Czy po przekroczeniu 2 mln zł trzeba zastosować mechanizm pay and refund?
To bardzo częsty błąd przy analizie podatku u źródła. Obecny mechanizm obowiązkowego poboru WHT po przekroczeniu 2 mln zł został ograniczony przedmiotowo.
Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
„Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
- z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
- bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania”.
Przepis odwołuje się do art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1. Usługi doradcze znajdują się natomiast w art. 21 ust. 1 pkt 2a.
W praktyce oznacza to, że samo przekroczenie 2 mln zł płatności za klasyczne usługi doradcze nie uruchamia mechanizmu pay and refund przewidzianego w art. 26 ust. 2e.
Jest to szczególnie istotne w grupach kapitałowych, w których polska spółka może płacić zagranicznemu podmiotowi powiązanemu kilka milionów złotych rocznie za usługi doradcze albo zarządcze.
Obowiązek kwalifikacji płatności, posiadania certyfikatu rezydencji i dochowania należytej staranności nadal pozostaje aktualny.
Nawet przy stawce 0% może powstać obowiązek IFT-2R
Niepobranie podatku na podstawie UPO nie kończy wszystkich obowiązków polskiej firmy.
Zgodnie z art. 26 ust. 3d ustawy o CIT:
„Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku. Przepisy ust. 3b i 3c stosuje się odpowiednio”.
Oznacza to, że zastosowanie UPO i niepobranie WHT nie usuwa obowiązku sporządzenia informacji IFT-2R dotyczącej należności objętej art. 21 ustawy o CIT.
Zgodnie z art. 26 ust. 3a ustawy o CIT:
„Płatnicy są obowiązani przesłać informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, w terminie przekazania kwoty pobranego podatku, a informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym dokonano wypłat, o których mowa w ust. 1, również wówczas, gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 3b”.
W praktyce księgowość powinna więc otrzymać informację, że zagraniczna faktura została zakwalifikowana jako należność objęta WHT, również wtedy, gdy po zastosowaniu UPO rzeczywiście pobrany podatek wynosi 0 zł.
Przykład – polska spółka kupuje doradztwo od niemieckiej firmy
Polska spółka produkcyjna zamawia od niemieckiego przedsiębiorstwa analizę dotyczącą wejścia na nowy rynek. Wynagrodzenie wynosi 25 000 euro.
Zakres prac ma jednoznacznie charakter doradczy. Na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT należność jest więc objęta krajową stawką 20%.
Przed zapłatą spółka uzyskuje aktualny niemiecki certyfikat rezydencji kontrahenta. Analizuje polsko-niemiecką UPO i ustala, że wynagrodzenie stanowi zysk przedsiębiorstwa, który przy braku zakładu niemieckiego przedsiębiorstwa w Polsce podlega opodatkowaniu w Niemczech.
Po spełnieniu przesłanek wynikających z UPO i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT polska spółka może zapłacić kontrahentowi całe 25 000 euro bez potrącania 20% WHT.
Płatność pozostaje jednak należnością należącą do katalogu art. 21 ust. 1 pkt 2a, dlatego należy uwzględnić ją w obowiązkach informacyjnych dotyczących IFT-2R.
Gdyby przed dokonaniem płatności spółka nie posiadała dokumentacji pozwalającej zastosować UPO, punktem odniesienia pozostawałaby krajowa stawka 20%.
Usługi doradcze, techniczne i wdrożeniowe trzeba rozgraniczać
W praktyce największe wątpliwości pojawiają się przy usługach mieszanych.
Umowa może przewidywać jednocześnie analizę procesów przedsiębiorstwa, rekomendowanie nowych rozwiązań, konfigurację systemu, szkolenia pracowników, utrzymanie techniczne oraz dostęp do oprogramowania. Każdy z tych elementów może prowadzić do innej analizy podatkowej.
Przy takim stanie faktycznym szczególne znaczenie przypisuję ustaleniu, co stanowi główny ekonomiczny przedmiot świadczenia, jakie czynności rzeczywiście wykonuje usługodawca i czy poszczególne świadczenia powinny zostać traktowane łącznie czy oddzielnie.
Przywołana interpretacja Dyrektora KIS z 13 maja 2026 r. pokazuje, że nawet określone usługi wdrożeniowe mogą zostać uznane za świadczenia doradcze objęte art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
Z kolei z przywołanego wyroku WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2024 r. wynika potrzeba badania dominujących cech danego świadczenia i rzeczywistej treści relacji pomiędzy stronami.
To właśnie ten etap analizy często przesądza, czy w ogóle znajdujemy się w reżimie podatku u źródła.
Co sprawdzić przed zapłatą faktury za zagraniczne usługi doradcze?
W tego rodzaju sprawach zwykle zaczynam analizę od samej umowy i dokładnego zakresu świadczeń. Następnie ustalam państwo rezydencji podatkowej kontrahenta i weryfikuję certyfikat rezydencji.
Kolejnym etapem jest przyporządkowanie należności do właściwego przepisu ustawy o CIT, analiza właściwej UPO oraz sprawdzenie, czy zagraniczny przedsiębiorca posiada w Polsce zakład związany z uzyskiwanym wynagrodzeniem.
Na końcu należy ustalić sposób udokumentowania należytej staranności i obowiązki informacyjne, w szczególności IFT-2R.
Z mojego doświadczenia zawodowego wynika, że szczególnej analizy wymagają usługi opisane szeroko jako „consulting”, „management services”, „business support”, „implementation”, „technical support” albo „professional services”. W takich umowach nazwa świadczenia często obejmuje kilka odmiennych czynności, a każda z nich może mieć inne znaczenie dla WHT.
Usługi doradcze od zagranicznego kontrahenta a WHT – najczęstsze pytania
Czy każda faktura za doradztwo od zagranicznej firmy oznacza konieczność zapłaty 20% podatku?
Art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT przewiduje krajową stawkę 20%, natomiast właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania może prowadzić do niepobrania podatku w Polsce. W typowym przypadku usług doradczych świadczonych przez zagraniczne przedsiębiorstwo znaczenie ma regulacja dotycząca zysków przedsiębiorstw oraz brak zakładu kontrahenta w Polsce.
Czy potrzebny jest certyfikat rezydencji?
Tak. Jeżeli polski płatnik chce zastosować stawkę wynikającą z UPO albo nie pobrać podatku na jej podstawie, wymóg udokumentowania siedziby podatnika certyfikatem rezydencji wynika bezpośrednio z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
Czy przy usługach doradczych trzeba badać beneficial owner?
Według objaśnień Ministra Finansów z 3 lipca 2025 r. w przypadku usług niematerialnych stanowiących zyski przedsiębiorstwa, w tym usług doradczych, weryfikacja preferencji nie obejmuje warunku rzeczywistego właściciela. Stanowisko zostało następnie potwierdzone między innymi w interpretacji Dyrektora KIS z 15 czerwca 2026 r.
Czy limit 2 mln zł oznacza obowiązkowy pobór WHT od usług doradczych?
Art. 26 ust. 2e ustawy o CIT obejmuje należności z art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1. Usługi doradcze znajdują się w art. 21 ust. 1 pkt 2a, dlatego sam limit 2 mln zł nie uruchamia w ich przypadku mechanizmu pay and refund.
Czy przy stawce 0% trzeba sporządzić IFT-2R?
Tak. Art. 26 ust. 3d ustawy o CIT obejmuje również przypadki, w których podatek nie został pobrany na podstawie właściwej UPO.
Przy większych płatnościach albo rozbudowanej umowie rekomendowałbym przeanalizowanie WHT jeszcze przed wykonaniem przelewu. W praktyce szczególnie istotne jest ustalenie charakteru każdego świadczenia, treści właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz kompletności dokumentacji pozwalającej zastosować jej postanowienia.
Potrzebujesz indywidualnej analizy podatkowej?
Opisz krótko swoją sytuację i zakres zagadnień, które chcesz przeanalizować.
Artur Chamot – licencjonowany doradca podatkowy (nr wpisu 13805) i radca prawny (nr wpisu GD/GD/2830). Z ponad 13-letnim doświadczeniem, specjalizuje się we wspieraniu przedsiębiorców i osób fizycznych w kluczowych obszarach podatków (CIT, PIT, VAT) i prawa gospodarczego. Praktyczne doświadczenie zdobywał, prowadząc złożone projekty, w tym badania due diligence w procesach M&A oraz prowadząc bieżące doradztwo podatkowe dla osób fizycznych i prawnych.