Stałe miejsce prowadzenia działalności w VAT – kiedy zagraniczna firma ma FE w Polsce?
Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, określane często angielskim terminem fixed establishment albo skrótem FE, jest jednym z trudniejszych zagadnień w międzynarodowych rozliczeniach VAT. Problem pojawia się przede wszystkim wtedy, gdy zagraniczna firma prowadzi część działalności w Polsce bez utworzenia tutaj odrębnej spółki.
W praktyce chodzi często o przedsiębiorstwa, które korzystają w Polsce z magazynu, producenta kontraktowego, centrum logistycznego, spółki zależnej albo stałego zespołu usługowego. Samo prowadzenie sprzedaży w Polsce, posiadanie polskiego numeru VAT lub przechowywanie tutaj towarów nie przesądza jeszcze o powstaniu FE.
Ocena wymaga ustalenia, czy zagraniczny przedsiębiorca dysponuje w Polsce odpowiednio trwałą strukturą personalną i techniczną. Istotne jest również to, czy może rzeczywiście korzystać z tej struktury dla potrzeb swojej działalności.
W 2026 r. zagadnienie stało się szczególnie ważne również z powodu KSeF. Istnienie polskiego FE może bowiem wpływać nie tylko na miejsce opodatkowania usług i mechanizm reverse charge, ale również na obowiązki dotyczące faktur ustrukturyzowanych.
Minister Finansów opublikował 28 stycznia 2026 r. specjalne objaśnienia podatkowe dotyczące ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Czym jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w VAT?
Polska ustawa o VAT posługuje się pojęciem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ale jego zasadnicza definicja wynika z bezpośrednio stosowanego rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 tego rozporządzenia:
Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Jednocześnie art. 11 ust. 3 rozporządzenia stanowi:
Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
W praktyce oznacza to, że trzeba badać przede wszystkim rzeczywisty model funkcjonowania firmy w Polsce. Rejestracja zagranicznej spółki jako polskiego podatnika VAT pozostaje jedynie jednym z elementów organizacyjnych i sama nie tworzy FE.
Z definicji unijnej wynikają trzy podstawowe elementy, które należy analizować łącznie: wystarczająca trwałość obecności przedsiębiorcy, odpowiednie zasoby personalne oraz odpowiednie zasoby techniczne pozwalające odbierać i wykorzystywać usługi dla potrzeb działalności prowadzonej poprzez tę strukturę.
FE a miejsce świadczenia usług
Najbardziej typowym skutkiem powstania FE jest zmiana miejsca opodatkowania usług.
Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT:
Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
Natomiast art. 28b ust. 2 ustawy o VAT stanowi:
W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Załóżmy więc, że spółka niemiecka posiada siedzibę w Niemczech i kupuje od polskiej firmy usługi marketingowe. Jeżeli usługi są świadczone dla niemieckiej centrali, zasadniczo zastosowanie znajdzie art. 28b ust. 1. Miejscem świadczenia będą Niemcy.
Jeżeli natomiast spółka posiada w Polsce FE, a usługi marketingowe są świadczone właśnie dla tego miejsca, zastosowanie może znaleźć art. 28b ust. 2. Miejscem świadczenia stanie się Polska.
W praktyce pytanie brzmi zatem nie tylko: „czy zagraniczna firma posiada FE?”. Trzeba również ustalić, czy konkretna usługa jest świadczona dla tego FE.
Jak ustalić, dla którego miejsca świadczona jest usługa?
Pomocny jest tutaj art. 22 ust. 1 rozporządzenia 282/2011. Przepis stanowi:
W celu określenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, na rzecz którego świadczona jest usługa, usługodawca analizuje charakter i zastosowanie świadczonej usługi.
Jeżeli charakter i zastosowanie świadczonej usługi nie pozwalają mu określić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego świadczona jest usługa, usługodawca, określając to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, zwraca szczególną uwagę na to, czy umowa, formularz zamówienia i numer identyfikacyjny VAT nadany przez państwo członkowskie usługobiorcy i przekazany mu przez usługobiorcę identyfikują stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jako usługobiorcę oraz czy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest podmiotem płacącym za usługę.
Jeżeli nie można określić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, na rzecz którego świadczona jest usługa zgodnie z akapitami pierwszym i drugim niniejszego ustępu, lub w przypadku gdy usługi objęte art. 44 dyrektywy 2006/112/WE są świadczone na rzecz podatnika na podstawie umowy obejmującej jedną lub więcej usług wykorzystywanych w sposób niemożliwy do zidentyfikowania lub określenia ilościowego, usługodawca może zgodnie z prawem uznać, że usługi zostały wykonane na rzecz miejsca, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej.
Dla polskiego usługodawcy oznacza to konieczność przeanalizowania rzeczywistego odbiorcy świadczenia. Znaczenie mogą mieć treść umowy, zamówienie, sposób wykorzystania usługi, numer VAT podany kontrahentowi oraz podmiot faktycznie korzystający z rezultatu pracy.
Zagraniczna firma nie musi posiadać własnych pracowników i własnego budynku
Jednym z najważniejszych problemów dotyczących FE jest korzystanie z cudzych zasobów.
Z orzecznictwa TSUE wynika, że własność personelu lub infrastruktury nie jest bezwzględnie konieczna. Zagraniczna spółka może potencjalnie posiadać FE również wtedy, gdy korzysta z zasobów należących do innego podmiotu.
Znaczenie ma jednak zakres kontroli nad tymi zasobami.
W wyroku TSUE z 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot Plastics Belgium (C-232/22) Trybunał wskazał, że istotne jest, czy usługobiorca może dysponować zasobami usługodawcy jak własnymi.
Podobną regułę bardzo wyraźnie sformułowano później w wyroku TSUE z 13 czerwca 2024 r. w sprawie Adient (C-533/22). Trybunał odwołał się do sytuacji, w której usługobiorca:
dysponowała zapleczem technicznym i personalnym swego usługodawcy, tak jakby było jej własnym.
Z praktycznego punktu widzenia bardzo ważne staje się więc odróżnienie zwykłego nabywania usługi outsourcingowej od faktycznego przejęcia kontroli nad zasobami usługodawcy.
Polski podwykonawca nie tworzy automatycznie FE
Wyobraźmy sobie spółkę francuską sprzedającą towary na wielu rynkach. W Polsce korzysta ona z firmy logistycznej, która magazynuje towary, kompletuje zamówienia i organizuje wysyłkę.
Firma logistyczna sama zatrudnia pracowników. Sama decyduje, które osoby obsługują konkretne zamówienia. Używa własnego magazynu, wózków, regałów i systemu informatycznego. Obsługuje równocześnie wielu klientów.
W takim modelu zagraniczny klient kupuje określony rezultat usługi. Zasadniczo nie dysponuje jednak personelem i wyposażeniem polskiej firmy tak, jak własnymi zasobami.
Inaczej wygląda model, w którym zagraniczna spółka otrzymuje do stałej i wyłącznej dyspozycji określoną powierzchnię, sprzęt i zespół pracowników. Jeżeli sama określa ich zadania, ma bezpośredni wpływ na sposób organizacji pracy i może w sposób trwały korzystać z infrastruktury jak z własnej, ryzyko FE znacząco rośnie.
W mojej ocenie właśnie zakres rzeczywistej kontroli nad zasobami jest obecnie jednym z najważniejszych elementów analizy outsourcingu transgranicznego.
Spółka zależna w Polsce również nie oznacza automatycznie FE
Przez wiele lat jedną z najbardziej problematycznych sytuacji było korzystanie z zasobów polskiej spółki zależnej.
Istotny jest tutaj wyrok TSUE z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie Berlin Chemie A. Menarini (C-333/20). Niemiecka spółka korzystała z usług rumuńskiej spółki zależnej. Rumuńska spółka świadczyła między innymi usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacyjne na zasadzie wyłączności.
TSUE uznał, że sam taki model współpracy nie powoduje powstania FE.
Szczególnie ważny jest praktyczny wniosek wynikający z tego orzeczenia. Te same zasoby nie powinny być jednocześnie traktowane jako zasoby, za pomocą których lokalna spółka świadczy usługę, oraz jako zasoby zagranicznego przedsiębiorcy odbierającego tę samą usługę.
to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.
Takie podejście jest obecnie jednym z podstawowych argumentów w sporach dotyczących outsourcingu i usług świadczonych wewnątrz grup kapitałowych.
Wyłączność usługodawcy nadal nie przesądza o FE
Jeszcze dalej TSUE poszedł w sprawie Cabot Plastics.
Usługodawca wykonywał na rzecz zagranicznego przedsiębiorcy usługi produkcyjne na podstawie długotrwałej współpracy. Świadczenie miało bardzo silny charakter gospodarczy, a usługodawca był w znacznym stopniu zaangażowany w działalność swojego klienta.
TSUE stwierdził jednak, że samo wyłączne zobowiązanie kontraktowe nie wystarcza do utworzenia FE.
W wyroku w sprawie Cabot Plastics Belgium (C-232/22) Trybunał potwierdził, że trzeba nadal zbadać, czy usługobiorca rzeczywiście dysponuje odpowiednią strukturą personalną i techniczną.
Dla zagranicznego przedsiębiorcy jest to bardzo ważne. Wieloletnia współpraca, znaczny obrót z jednym polskim podwykonawcą albo nawet jego ekonomiczne uzależnienie od zagranicznego klienta nie wystarczają jeszcze same w sobie do utworzenia FE.
Adient – kolejny krok w ograniczaniu zbyt szerokiej koncepcji FE
W sprawie Adient TSUE analizował usługi produkcyjne wykonywane pomiędzy spółkami należącymi do tej samej grupy.
Trybunał wskazał, że samo powiązanie kapitałowe ani sama umowa usługowa nie tworzą stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Jeszcze ważniejszy jest wniosek dotyczący zasobów. W wyroku TSUE z 13 czerwca 2024 r. (C-533/22) stwierdzono, że FE nie występuje, jeżeli zasoby dostępne usługobiorcy nie są odrębne od zasobów wykorzystywanych przez usługodawcę do wykonania usług. Podobnie oceniono strukturę wykonującą jedynie czynności przygotowawcze lub pomocnicze.
Przykładowo TSUE wskazał jako potencjalnie pomocnicze takie działania jak przyjmowanie produktów, zarządzanie nimi, inspekcja, wsparcie kontroli jakości czy składanie zamówień dotyczących wysyłki.
To orzeczenie ma duże znaczenie dla zagranicznych grup posiadających w Polsce centra produkcyjne lub logistyczne.
Sama nieruchomość nie wystarcza
Wątpliwości dotyczą również zagranicznych podmiotów posiadających albo wynajmujących nieruchomości w Polsce.
W wyroku TSUE z 3 czerwca 2021 r. w sprawie Titanium (C-931/19) rozpatrywano sytuację zagranicznej spółki posiadającej nieruchomość w Austrii. Spółka nie posiadała tam własnego personelu odpowiedzialnego za działalność związaną z wynajmem.
nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie […] nie spełnia […] kryteriów.
Sama obecność aktywa trwałego w danym państwie jest więc niewystarczająca. Potrzebny jest jeszcze odpowiedni element personalny.
Jak Dyrektor KIS stosuje te zasady w 2026 r.?
Aktualna praktyka interpretacyjna pokazuje wyraźny wpływ orzecznictwa TSUE.
Dobrym przykładem jest interpretacja Dyrektora KIS z 5 lutego 2026 r. (nr 0114-KDIP1-2.4012.38.2026.1.RST). Sprawa dotyczyła niemieckiej spółki korzystającej w Polsce z usług co-packingu oraz usług logistyczno-magazynowych. Spółka nie zatrudniała w Polsce pracowników i nie kontrolowała personelu usługodawców w sposób porównywalny z kontrolą własnych zasobów.
Spółka nie posiada odpowiedniego zaplecza personalnego w Polsce, ani nie dysponuje zapleczem innego podmiotu na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską.
Organ zaakceptował więc brak FE.
Bardzo podobny kierunek można zauważyć w interpretacji Dyrektora KIS z 12 sierpnia 2026 r. (nr 0114-KDIP1-2.4012.421.2026.1.AP). Holenderska spółka nabywała w Polsce towary od lokalnego producenta, lecz nie posiadała tutaj pracowników, nieruchomości ani własnej infrastruktury, nie kontrolowała zasobów producenta, a decyzje biznesowe zapadały w Holandii. Organ potwierdził brak FE.
Jeszcze nowsza interpretacja Dyrektora KIS z 3 września 2026 r. (nr 0114-KDIP1-2.4012.458.2026.2.AP) dotyczyła niemieckiej spółki korzystającej między innymi z usług magazynowych i logistycznych w Polsce. Istotne było to, że magazyn nie pozostawał wyłącznie do dyspozycji zagranicznej spółki, a najważniejsze decyzje handlowe i zarządcze podejmowano w Niemczech. Również w tej sprawie zaakceptowano brak polskiego FE.
Co w praktyce zwiększa ryzyko powstania FE?
Analizując podobne przypadki, zwracam przede wszystkim uwagę na rzeczywisty zakres dyspozycji nad polskimi zasobami. Sam zapis umowy o outsourcingu zwykle daje niepełny obraz sytuacji.
| Obszar | Okoliczności zwiększające ryzyko FE | Okoliczności przemawiające przeciw FE |
|---|---|---|
| Personel | stały zespół działający faktycznie pod kierownictwem zagranicznej spółki | pracownicy pozostają pod wyłącznym kierownictwem polskiego usługodawcy |
| Infrastruktura | powierzchnia, sprzęt lub linia produkcyjna pozostają stale do dyspozycji zagranicznej firmy | usługodawca sam dobiera i wykorzystuje swoje zasoby |
| Organizacja pracy | zagraniczna firma ustala osoby, harmonogram i sposób wykonywania pracy | zagraniczna firma określa jedynie oczekiwany rezultat usługi |
| Czas | trwały, powtarzalny model działalności | krótkotrwały albo incydentalny projekt |
| Decyzje biznesowe | istotna część działalności operacyjnej wykonywana jest przez polską strukturę | decyzje handlowe, finansowe i organizacyjne pozostają w centrali |
| Funkcja polskiej struktury | struktura uczestniczy bezpośrednio w zasadniczej działalności przedsiębiorstwa | działania mają charakter przygotowawczy, administracyjny lub pomocniczy |
| Wyłączność | może zwiększać znaczenie innych przesłanek, jeżeli towarzyszy jej faktyczna kontrola zasobów | sama wyłączność kontraktu nie tworzy FE |
W praktyce szczególnej analizy wymagają modele, w których zagraniczna spółka posiada w Polsce własnych pracowników albo stale oddelegowany personel, dedykowaną linię produkcyjną, wyłączną powierzchnię magazynową, biuro oraz faktyczną możliwość kierowania lokalną strukturą.
FE a reverse charge
Istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności może również wpływać na ustalenie, kto powinien rozliczyć VAT.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT podatnikami są również podmioty:
nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
- usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
- usługobiorcą jest:
- w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b – podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
- w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju – podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
- w pozostałych przypadkach – podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
Dodatkowo art. 17 ust. 1a ustawy o VAT stanowi:
Przepisy ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 stosuje się również, w przypadku gdy usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów, jeżeli usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada takie inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, nie uczestniczy w tych transakcjach.
W konsekwencji samo posiadanie FE przez zagranicznego usługodawcę również nie wystarcza do przesądzenia sposobu rozliczenia. Trzeba ustalić, czy to konkretne FE uczestniczyło w danej transakcji.
FE w 2026 r. ma znaczenie także dla KSeF
Od 2026 r. znaczenie praktyczne problemu wyraźnie wzrosło.
Zgodnie z art. 106ga ust. 1-4 ustawy o VAT:
- Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
- Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
- przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
- przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
- przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
- na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
- w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
- przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
- W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
- W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Dlatego zagraniczna firma zarejestrowana w Polsce do VAT musi obecnie ustalić również swój status pod kątem FE. Sam polski numer VAT nadal nie przesądza o istnieniu stałego miejsca, co wynika wprost z art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.
Minister Finansów właśnie z powodu tego problemu wydał w styczniu 2026 r. specjalne objaśnienia dotyczące SMPD dla potrzeb KSeF. W objaśnieniach wykorzystano dotychczasowe orzecznictwo TSUE dotyczące miejsca świadczenia usług i przeniesiono wynikające z niego kryteria na grunt obowiązków fakturowych.
Fixed establishment w VAT a zakład podatkowy w CIT
Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w VAT trzeba wyraźnie odróżnić od zagranicznego zakładu na gruncie podatku dochodowego.
Zgodnie z art. 4a pkt 11 ustawy o CIT zagraniczny zakład oznacza:
- stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
- plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
- osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje
– chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
W CIT trzeba dodatkowo uwzględnić właściwą umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania. W VAT podstawowe znaczenie mają natomiast regulacje unijne i orzecznictwo TSUE.
Dlatego ocenę obu podatków należy przeprowadzać oddzielnie. Ten sam model działalności może być analizowany według zupełnie innych przesłanek na gruncie VAT i CIT.
Jak analizuję ryzyko FE w praktyce?
W sprawach z zagranicznym przedsiębiorcą zwykle zaczynam od odtworzenia faktycznego modelu operacyjnego, zamiast od samej treści umowy.
Trzeba ustalić, kto zatrudnia osoby wykonujące pracę w Polsce, kto wydaje im polecenia i kto decyduje o ich czasie oraz sposobie pracy. Następnie analizuję infrastrukturę – biuro, magazyn, maszyny, serwery, pojazdy i pozostałe wyposażenie. Istotne jest, czy zagraniczny przedsiębiorca posiada do nich stały dostęp oraz czy może decydować o ich wykorzystaniu.
Kolejny etap dotyczy procesu decyzyjnego. Znaczenie ma miejsce negocjowania umów, podejmowania decyzji handlowych, ustalania cen, składania zamówień i zarządzania działalnością.
Dopiero na takim tle można ocenić, czy polski podwykonawca rzeczywiście pozostaje samodzielnym usługodawcą, czy jego zasoby zaczynają funkcjonalnie przypominać własne zaplecze zagranicznego kontrahenta.
Przy rozbudowanym i długoterminowym modelu działalności warto również przeanalizować możliwość uzyskania interpretacji indywidualnej. Szczególnie dotyczy to sytuacji, w których sposób kwalifikacji FE wpływa jednocześnie na miejsce świadczenia usług, reverse charge i obowiązki KSeF.
Podsumowanie
Powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce wymaga oceny rzeczywistej obecności zagranicznego przedsiębiorcy. Największe znaczenie mają trwałość struktury oraz możliwość korzystania z polskich zasobów personalnych i technicznych w sposób zbliżony do korzystania z własnego zaplecza.
Aktualne orzecznictwo TSUE oraz praktyka Dyrektora KIS wskazują, że zwykły outsourcing, magazynowanie towarów, produkcja kontraktowa, posiadanie spółki zależnej, wyłączna współpraca z jednym usługodawcą czy rejestracja do VAT w Polsce mogą występować bez powstania FE. Kluczowy staje się poziom faktycznej kontroli nad zasobami.
Z drugiej strony ryzyko rośnie, gdy zagraniczna firma otrzymuje w Polsce trwałą strukturę, posiada do niej stały dostęp, faktycznie kieruje personelem i wykorzystuje lokalne zasoby jak własne.
W 2026 r. analiza ma dodatkowy wymiar praktyczny. Błędna kwalifikacja może prowadzić równocześnie do niewłaściwego ustalenia miejsca świadczenia, błędnego zastosowania reverse charge oraz nieprawidłowego określenia obowiązków w KSeF.
Potrzebujesz indywidualnej analizy podatkowej?
Opisz krótko swoją sytuację i zakres zagadnień, które chcesz przeanalizować.
Artur Chamot – licencjonowany doradca podatkowy (nr wpisu 13805) i radca prawny (nr wpisu GD/GD/2830). Z ponad 13-letnim doświadczeniem, specjalizuje się we wspieraniu przedsiębiorców i osób fizycznych w kluczowych obszarach podatków (CIT, PIT, VAT) i prawa gospodarczego. Praktyczne doświadczenie zdobywał, prowadząc złożone projekty, w tym badania due diligence w procesach M&A oraz prowadząc bieżące doradztwo podatkowe dla osób fizycznych i prawnych.