Obowiązkowy split payment – kiedy MPP jest obowiązkowy i jakie są skutki błędu?
Obowiązkowy mechanizm podzielonej płatności (MPP) nadal powoduje wiele praktycznych błędów. Najczęściej problem zaczyna się od uproszczenia, że split payment dotyczy każdej faktury „od 15 000 zł”. Ustawa posługuje się inną konstrukcją. Trzeba zbadać wartość brutto całej faktury, przedmiot sprzedaży oraz status nabywcy. Dopiero łączne spełnienie przesłanek powoduje obowiązek zastosowania MPP.
Z punktu widzenia nabywcy szczególnie ważne jest to, że brak adnotacji „mechanizm podzielonej płatności” na fakturze nie usuwa obowiązku zapłaty w MPP, jeżeli obowiązek wynika z ustawy. Błąd może uruchomić sankcję VAT, odpowiedzialność karną skarbową oraz – w określonych warunkach – konsekwencje w kosztach uzyskania przychodów.
1. Kiedy split payment jest obowiązkowy?
Podstawowa reguła znajduje się w art. 108a ust. 1a ustawy o VAT. Przepis wiąże obowiązek MPP z trzema elementami: towarem lub usługą z załącznika nr 15, fakturą przekraczającą ustawowy próg oraz płatnością dokonywaną przez podatnika.
Przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności. Do przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się zasady przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania.
W praktyce oznacza to, że przed wykonaniem przelewu trzeba odpowiedzieć kolejno na trzy pytania. Czy faktura dokumentuje sprzedaż na rzecz podatnika? Czy jej wartość brutto przekracza 15 000 zł? Czy co najmniej jedna pozycja obejmuje towar albo usługę z załącznika nr 15? Jeżeli odpowiedź na każde z tych pytań jest twierdząca, płatność za pozycję objętą załącznikiem nr 15 powinna zostać wykonana w MPP.
Próg wynosi więcej niż 15 000 zł, a nie 15 000 zł
Literalne brzmienie art. 108a ust. 1a oraz art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT posługuje się słowem „przekracza”. Faktura opiewająca dokładnie na 15 000 zł brutto nie spełnia więc przesłanki kwotowej obowiązkowego MPP. Obowiązek pojawia się dopiero po przekroczeniu tej kwoty, przykładowo przy 15 000,01 zł brutto.
W mojej ocenie warto zwracać na to uwagę również w procedurach księgowych. W praktyce często spotykane sformułowanie „MPP od 15 tys. zł” jest skrótem, który może prowadzić do błędnej kwalifikacji faktury granicznej.
Jak działa próg 15 000 zł – przykłady
| Przykład | Czy MPP jest obowiązkowy? | Dlaczego? |
|---|---|---|
| Faktura 14 999,99 zł brutto, obejmuje usługę z załącznika nr 15 | Nie | Kwota należności ogółem nie przekracza 15 000 zł. |
| Faktura 15 000,00 zł brutto, obejmuje towar z załącznika nr 15 | Nie | Próg ustawowy nadal nie został przekroczony. |
| Faktura 15 000,01 zł brutto, obejmuje towar z załącznika nr 15 | Tak | Kwota brutto przekracza 15 000 zł i występuje pozycja z załącznika nr 15. |
| Faktura 50 000 zł brutto, brak pozycji z załącznika nr 15 | Nie | Wysoka wartość faktury sama w sobie nie uruchamia obowiązkowego MPP. |
| Faktura 50 000 zł brutto, w tym 2 000 zł za towar z załącznika nr 15 | Tak – w zakresie pozycji objętej załącznikiem nr 15 | Próg bada się dla całej faktury, a obowiązek zapłaty MPP dotyczy należności za pozycję wrażliwą. |
2. Załącznik nr 15 jest równie ważny jak wartość faktury
Obowiązkowy MPP nie obejmuje całego obrotu pomiędzy przedsiębiorcami. Załącznik nr 15 do ustawy o VAT zawiera zamknięty katalog towarów i usług. W praktyce znajdują się tam między innymi paliwa, stal i część wyrobów stalowych, złom i odpady, niektóre metale, smartfony, tablety i konsole, części samochodowe, wybrane urządzenia elektryczne oraz liczne roboty budowlane.
Najwięcej problemów pojawia się przy usługach i świadczeniach kompleksowych. Sama nazwa na fakturze może nie wystarczyć. Znaczenie ma prawidłowa klasyfikacja świadczenia do właściwego grupowania PKWiU wskazanego w załączniku nr 15.
W razie istotnej wątpliwości przedsiębiorca może wykorzystać WIS również do klasyfikacji towaru albo usługi na potrzeby przepisów innych niż stawka VAT. Wynika to z art. 42b ust. 4 ustawy o VAT.
Wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku.
Dobrym przykładem jest WIS Dyrektora KIS z dnia 17 lipca 2026 r. (nr 0111-KDSB1-1.440.127.2026.3.AH). Organ klasyfikował świadczenie kompleksowe właśnie na potrzeby art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT. W rozstrzygnięciu wskazano: Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 33. Ta sprawa dobrze pokazuje, że przy złożonych dostawach z montażem o obowiązku MPP może przesądzać kwalifikacja całego świadczenia, a nie potoczna nazwa czynności.
3. Kiedy na fakturze trzeba wpisać „mechanizm podzielonej płatności”?
Obowiązek oznaczenia faktury wynika z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT. Jest on konsekwencją spełnienia przesłanek ustawowych. Sama adnotacja na fakturze nie tworzy obowiązku MPP, jeżeli transakcja nie spełnia warunków ustawy.
Faktura powinna zawierać w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej, obejmujących dokonaną na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy – wyrazy „mechanizm podzielonej płatności”, przy czym do przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się zasady przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania.
Z punktu widzenia nabywcy kluczowa jest kolejność analizy. Najpierw trzeba ocenić fakturę według ustawy, a dopiero potem sprawdzić jej oznaczenie. Jeżeli faktura powinna zawierać adnotację, ale sprzedawca jej nie umieścił, nabywca nadal ma obowiązek zastosować MPP. Sprzedawca może natomiast poprawić brak oznaczenia fakturą korygującą.
Faktura mieszana – tylko część sprzedaży znajduje się w załączniku nr 15
Częsty przypadek to jedna faktura obejmująca zarówno zwykłe towary lub usługi, jak i pozycję z załącznika nr 15. Jeżeli kwota brutto całej faktury przekracza 15 000 zł, sprzedawca powinien oznaczyć fakturę wyrazami „mechanizm podzielonej płatności”. Po stronie nabywcy obowiązkowy MPP obejmuje należność dotyczącą pozycji z załącznika nr 15. Podatnik może też dobrowolnie zastosować MPP do większej części albo całej faktury.
4. Jak prawidłowo zapłacić w MPP?
Mechanizm podzielonej płatności polega na rozdzieleniu płatności netto i VAT. Ustawa określa to w art. 108a ust. 2, a sposób techniczny płatności w art. 108a ust. 3.
Zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że: 1) zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT; 2) zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy albo na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.
Zapłata z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności dokonywana jest w złotych polskich przy użyciu komunikatu przelewu udostępnionego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, przeznaczonego do dokonywania płatności w mechanizmie podzielonej płatności, w którym podatnik wskazuje: 1) kwotę odpowiadającą całości albo części kwoty podatku wynikającej z faktury, która ma zostać zapłacona w mechanizmie podzielonej płatności; 2) kwotę odpowiadającą całości albo części wartości sprzedaży brutto; 3) numer faktury, w związku z którą dokonywana jest płatność, a w przypadku faktury ustrukturyzowanej – numer identyfikujący tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur; 4) numer, za pomocą którego dostawca towaru lub usługodawca jest zidentyfikowany na potrzeby podatku.
W praktyce podatnik powinien użyć w bankowości elektronicznej specjalnego komunikatu MPP. Zwykły przelew na rachunek firmowy sprzedawcy nie spełnia tego warunku. Dotyczy to również sytuacji, w której sprzedawca faktycznie otrzyma pieniądze i prawidłowo rozliczy VAT – ta okoliczność może mieć znaczenie dla jednej z sankcji podatkowych, ale nie zmienia sposobu, w jaki nabywca powinien wykonać płatność.
Zaliczki i potrącenie
Ustawa uwzględnia również zaliczki i potrącenia. Przy zaliczce komunikat przelewu MPP może wskazywać wyraz „zaliczka” zamiast numeru faktury. Przy potrąceniu obowiązek MPP nie obejmuje kwoty, w jakiej wierzytelności zostały potrącone.
Przepisy ust. 1-1b stosuje się odpowiednio do płatności, o których mowa w ust. 1 i 1a, dokonywanych przed wystawieniem faktury, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1 i 3, pod warunkiem że podatnik dokonujący płatności, w komunikacie przelewu, o którym mowa w ust. 3, w miejsce informacji, o której mowa w ust. 3 pkt 3, wpisuje wyraz „zaliczka”.
W przypadku dokonania potrącenia wierzytelności przepisów ust. 1a i 1b nie stosuje się w zakresie, w jakim kwoty należności są potrącane.
5. Sankcja po stronie sprzedawcy za brak oznaczenia MPP
Jeżeli sprzedawca wystawi fakturę bez wymaganej adnotacji, ustawa przewiduje dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Sankcja wynosi 30% VAT przypadającego na towary lub usługi z załącznika nr 15 wykazane na fakturze. Podstawą jest art. 106e ust. 12 ustawy o VAT.
W przypadku stwierdzenia, że podatnik wystawił fakturę z naruszeniem ust. 1 pkt 18a, naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty podatku przypadającej na dostawę towarów lub świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy, wykazanej na tej fakturze. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.
Istotne jest ograniczenie podstawy sankcji. Jeżeli faktura mieszana obejmuje zwykłą sprzedaż oraz pozycje z załącznika nr 15, 30% liczy się od VAT dotyczącego pozycji z załącznika nr 15, a nie od całego podatku z faktury.
Sprzedawca może uniknąć tego dodatkowego zobowiązania, jeżeli nabywca zapłaci w MPP kwotę odpowiadającą VAT przypadającemu na sprzedaż z załącznika nr 15. Wynika to z art. 106e ust. 13 ustawy o VAT.
Przepisu ust. 12 nie stosuje się, jeżeli zapłata kwoty odpowiadającej kwocie podatku przypadającej na dostawę towarów lub świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy, wykazanej na fakturze, została dokonana z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.
Po stronie osoby odpowiedzialnej za wystawienie faktury trzeba uwzględnić również Kodeks karny skarbowy. Wadliwe wystawienie faktury może zostać ocenione na gruncie art. 62 § 1 KKS.
Kto wbrew obowiązkowi nie wystawia faktury lub rachunku, wystawia je w sposób wadliwy albo odmawia ich wydania, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.
6. Sankcja po stronie nabywcy za zapłatę zwykłym przelewem
Po stronie nabywcy sankcja VAT została uregulowana w art. 108a ust. 7 ustawy o VAT. Konstrukcja jest podobna do sankcji sprzedawcy: 30% dotyczy VAT przypadającego na towary lub usługi z załącznika nr 15, a nie automatycznie całego VAT z faktury.
W przypadku stwierdzenia, że podatnik dokonał płatności z naruszeniem ust. 1a, naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty podatku przypadającej na nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, wykazane na fakturze, której dotyczy płatność. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.
Ustawa przewiduje ważne wyłączenie. Dodatkowego zobowiązania po stronie nabywcy nie ustala się, jeżeli dostawca albo usługodawca rozliczył całą kwotę VAT wynikającą z faktury.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się, jeżeli dostawca lub usługodawca rozliczył całą kwotę podatku wynikającą z faktury, która została zapłacona z naruszeniem ust. 1a.
To wyłączenie dotyczy dodatkowego zobowiązania VAT. Odpowiedzialność karną skarbową trzeba oceniać odrębnie. Kodeks karny skarbowy zawiera w tym zakresie szczególny art. 57c.
§ 1. Podatnik, który wbrew obowiązkowi dokonuje płatności kwoty należności wynikającej z faktury z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. § 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.
W praktyce oznacza to, że informacja od sprzedawcy, iż VAT został prawidłowo wykazany i zapłacony, może usunąć dodatkowe zobowiązanie z art. 108a ust. 7, lecz ocena KKS wymaga osobnej analizy okoliczności błędu.
7. Brak MPP może również wpływać na koszty uzyskania przychodów
Dla nabywcy ryzyko może wyjść poza VAT. Ustawy o PIT i CIT ograniczają koszty podatkowe w razie zapłaty z pominięciem MPP. Konstrukcja tych przepisów zawiera jednak istotny szczegół: odnoszą się one do płatności dokonanej z pominięciem MPP pomimo zawarcia na fakturze wymaganych wyrazów „mechanizm podzielonej płatności”.
Dla podatników CIT podstawą jest art. 15d ust. 1 i 2 ustawy o CIT.
1. Podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców: 1) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub 2) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub 3) pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy. 2. W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy w tej części: 1) zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo 2) w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów – zwiększają przychody – w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.
Dla przedsiębiorców rozliczających PIT analogiczną regułę zawiera art. 22p ust. 1 i 2 ustawy o PIT.
1. Podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców: 1) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub 2) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub 3) pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy. 2. W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą w tej części: 1) zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo 2) w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów – zwiększają przychody – w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.
Dlaczego brak oznaczenia faktury ma tu dodatkowe znaczenie?
Literalne brzmienie art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT i art. 22p ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT odwołuje się do sytuacji, w której płatność została dokonana z pominięciem MPP pomimo zawarcia na fakturze wymaganej adnotacji. Powstaje więc praktyczna asymetria. Dla VAT obowiązek nabywcy wynika z rzeczywistych cech transakcji, niezależnie od błędu sprzedawcy na fakturze. Przepis o wyłączeniu kosztu podatkowego został natomiast sformułowany z wyraźnym odniesieniem do obecności adnotacji na fakturze.
Aktualna interpretacja Dyrektora KIS z dnia 10 lipca 2026 r. (nr 0111-KDIB1-1.4010.255.2026.3.MF) przywołuje wszystkie trzy niezależne podstawy ograniczenia kosztów z art. 15d ust. 1 ustawy o CIT, w tym przypadek zapłaty z pominięciem MPP. Organ wskazuje wprost: podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części. Z praktycznego punktu widzenia księgowanie faktury z adnotacją MPP powinno więc uruchamiać dodatkową kontrolę sposobu zapłaty jeszcze przed wykonaniem przelewu.
Próg z Prawa przedsiębiorców a próg MPP to dwie różne konstrukcje
Przy analizie kosztów podatkowych pojawia się dodatkowo art. 19 Prawa przedsiębiorców, do którego odsyłają art. 15d ustawy o CIT i art. 22p ustawy o PIT. Ten przepis bada jednorazową wartość transakcji pomiędzy przedsiębiorcami. W VAT przy obowiązkowym MPP art. 108a ust. 1a bada natomiast kwotę należności ogółem na konkretnej fakturze. Zbieżność kwoty 15 000 zł nie oznacza więc identycznego sposobu liczenia obu progów.
Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy: 1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz 2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.
8. Co zrobić, gdy błąd został już popełniony?
Sposób działania zależy od tego, po której stronie wystąpił błąd i czy płatność została już wykonana. Jeżeli sprzedawca zauważa brak oznaczenia przed zapłatą, powinien skorygować fakturę oraz przekazać nabywcy informację, że płatność podlega MPP. Nabywca, który otrzymał fakturę bez oznaczenia, powinien samodzielnie ocenić przesłanki z art. 108a ust. 1a i w razie ich spełnienia zapłacić w MPP.
Jeżeli nabywca zapłacił już zwykłym przelewem, w pierwszej kolejności warto ustalić, czy sprzedawca rozliczył całą kwotę VAT z faktury. Ma to bezpośrednie znaczenie dla wyłączenia dodatkowego zobowiązania z art. 108a ust. 8 ustawy o VAT. Równolegle trzeba sprawdzić konsekwencje w podatku dochodowym, zwłaszcza gdy faktura zawierała adnotację MPP, oraz ocenić odpowiedzialność karną skarbową.
W sprawach o większej wartości rekomenduję dokumentowanie całej chronologii: faktury, korekty, daty przelewu, komunikacji z kontrahentem oraz potwierdzenia rozliczenia VAT przez sprzedawcę. Przy ewentualnej kontroli te elementy pozwalają precyzyjnie rozdzielić skutki VAT, podatku dochodowego i KKS.
9. Najczęstsze błędy przy obowiązkowym MPP
Pierwszy błąd polega na badaniu wyłącznie wartości pozycji z załącznika nr 15. Próg 15 000 zł odnosi się do kwoty należności ogółem z faktury. Nawet niewielka pozycja z załącznika nr 15 może więc uruchomić obowiązek, jeżeli cała faktura przekracza próg.
Drugi błąd to traktowanie oznaczenia „mechanizm podzielonej płatności” jako źródła obowiązku. Dla nabywcy źródłem obowiązku jest art. 108a ust. 1a. Brak adnotacji sprzedawcy nie daje bezpiecznej podstawy do zwykłego przelewu.
Trzeci błąd dotyczy klasyfikacji świadczenia. Przy usługach kompleksowych, montażowych i technicznych kilka podobnie brzmiących czynności może należeć do różnych grupowań PKWiU. W takich przypadkach analiza załącznika nr 15 powinna rozpocząć się od prawidłowej klasyfikacji świadczenia.
Czwarty błąd to ograniczenie analizy do sankcji 30% w VAT. Po stronie nabywcy trzeba równolegle sprawdzić art. 57c KKS oraz regulacje o kosztach podatkowych. Jeden błędny przelew może więc oddziaływać w kilku reżimach prawnych jednocześnie.
Podsumowanie
Obowiązkowy split payment najlepiej analizować według stałego schematu wynikającego z ustawy: najpierw wartość brutto faktury, następnie załącznik nr 15 i status nabywcy, a na końcu prawidłowe oznaczenie dokumentu oraz sposób płatności. Próg VAT wynosi więcej niż 15 000 zł, a wystąpienie choćby jednej pozycji z załącznika nr 15 na fakturze przekraczającej ten próg może uruchomić obowiązek MPP.
Po stronie sprzedawcy podstawowym ryzykiem jest brak wymaganej adnotacji i sankcja z art. 106e ust. 12 ustawy o VAT. Po stronie nabywcy zwykły przelew może prowadzić do dodatkowego zobowiązania z art. 108a ust. 7, odpowiedzialności z art. 57c KKS oraz konsekwencji w kosztach podatkowych. Z tego względu procedura płatności powinna sprawdzać nie tylko sam napis na fakturze, lecz także rzeczywisty przedmiot transakcji i wartość całego dokumentu.
Potrzebujesz indywidualnej analizy podatkowej?
Opisz krótko swoją sytuację i zakres zagadnień, które chcesz przeanalizować.
Artur Chamot – licencjonowany doradca podatkowy (nr wpisu 13805) i radca prawny (nr wpisu GD/GD/2830). Z ponad 13-letnim doświadczeniem, specjalizuje się we wspieraniu przedsiębiorców i osób fizycznych w kluczowych obszarach podatków (CIT, PIT, VAT) i prawa gospodarczego. Praktyczne doświadczenie zdobywał, prowadząc złożone projekty, w tym badania due diligence w procesach M&A oraz prowadząc bieżące doradztwo podatkowe dla osób fizycznych i prawnych.