Rozliczenie licencji na znak towarowy i know-how z zagranicy w CIT, WHT i cenach transferowych

Polska spółka może płacić zagranicznemu kontrahentowi za korzystanie z marki, technologii albo poufnej wiedzy produkcyjnej. Taka opłata wymaga równoczesnej oceny kosztów CIT, podatku u źródła oraz, przy powiązaniach, cen transferowych. Wysokość wynagrodzenia i treść umowy wpływają na każdy z tych obszarów.

W mojej ocenie analizę warto rozpocząć jeszcze przed podpisaniem umowy. Trzeba ustalić, jakie prawa otrzymuje polska firma, kto nimi dysponuje i jak obliczana jest opłata. Następnie należy zbadać rezydencję odbiorcy, jego rolę gospodarczą oraz warunki ewentualnych preferencji WHT.

Artykuł dotyczy polskiej spółki rozliczającej klasyczny CIT i płatności na rzecz zagranicznej spółki. Koncentruje się na licencji na znak towarowy i know-how. Zakup aplikacji na własne potrzeby omawiam osobno w tekście SaaS i oprogramowanie z zagranicy.

Co polska spółka otrzymuje w zamian za opłatę

Licencja na znak towarowy

Licencja może pozwalać na oznaczanie towarów cudzą marką, używanie jej w reklamie albo prowadzenie sprzedaży pod określoną nazwą. Umowa powinna wskazywać znak, terytorium, produkty oraz zakres dopuszczalnego używania. Warto również określić wyłączność, kontrolę jakości i możliwość udzielania sublicencji.

Przy opłacie za markę szczególnie istotna jest gospodarcza korzyść polskiej spółki. Rozpoznawalny znak może zwiększać sprzedaż lub ułatwiać wejście na rynek. Przy marce dopiero rozwijanej potrzebne będzie dokładniejsze uzasadnienie, dlaczego niezależny przedsiębiorca zapłaciłby proponowane wynagrodzenie.

Know-how i przekazanie poufnej wiedzy

Know-how może obejmować recepturę, technologię produkcji, parametry procesu albo poufne doświadczenie handlowe. Umowa powinna pozwalać ustalić, jakie informacje przekazano i jak firma może je wykorzystać. Samo określenie świadczenia jako know-how pozostawia zbyt wiele pytań.

Z praktycznego punktu widzenia warto zachować dokumentację techniczną, protokoły przekazania oraz dowody wdrożenia wiedzy w przedsiębiorstwie. Znaczenie mają też poufność, ograniczenia dostępu i obowiązki stron dotyczące ochrony informacji. Przy pakiecie obejmującym szkolenia lub doradztwo trzeba zbadać relację poszczególnych świadczeń.

Przykładowo przekazanie istniejącej, poufnej receptury różni się gospodarczo od zamówienia nowej ekspertyzy. W pierwszym przypadku nabywca uzyskuje określoną wiedzę do własnego wykorzystania. W drugim kontrahent wykonuje pracę, której wynikiem jest dopiero opracowanie rekomendacji. Ta różnica może wpływać na kwalifikację płatności w umowie podatkowej.

Oznaczenie na produkcie może być elementem innego świadczenia

Warto zbadać również sytuacje graniczne. Prawo do umieszczenia znaku potwierdzającego certyfikację produktu może stanowić element usługi certyfikacyjnej. Całość świadczenia trzeba wtedy ocenić na podstawie umowy i rzeczywistego celu zakupu.

Potwierdza to interpretacja Dyrektora KIS z dnia 9 kwietnia 2026 r. (nr 0114-KDIP2-1.4010.58.2026.4.PP). Sprawa dotyczyła badań, certyfikatu oraz używania oznaczenia jakości. W tezie opublikowanej w EUREKA wskazano, że nabycie opisanych usług:

Teza opublikowana w EUREKA

nie mieści się w zakresie wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT

Organ zaakceptował brak WHT w konkretnym modelu certyfikacji. Zastosowanie tego stanowiska wymaga porównania treści własnej umowy z opisem tej sprawy. Klasyczna licencja na markę sprzedawanych produktów podlega odrębnej ocenie.

WHT od licencji na znak i know-how

Krajowa stawka wynosi 20 procent przychodu

Podstawę analizy stanowi art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Poniżej przytaczam ten punkt wraz ze wspólnym zdaniem określającym stawkę:

Dla polskiej spółki oznacza to obowiązek zbadania WHT przy wypłacie wynagrodzenia za znak lub know-how zagranicznemu podatnikowi. Podatek oblicza się od przychodu odbiorcy. Kwalifikacja wydatku jako kosztu polskiej spółki jest osobnym zagadnieniem.

Umowa podatkowa może obniżyć stawkę

Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

Najpierw trzeba ustalić państwo rezydencji odbiorcy, a następnie sprawdzić odpowiednią umowę podatkową. Znaczenie mają definicja należności licencyjnych, status osoby uprawnionej oraz ewentualny związek praw z zakładem w Polsce. W poszczególnych umowach zakres należności i stawki mogą się różnić.

Przykładowo art. 12 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej stanowi:

Przy spełnieniu warunków umowy stawka dla należności licencyjnych może więc wynosić 5%. Trzeba jednocześnie uwzględnić krajowe wymogi stosowania preferencji oraz mechanizm poboru podatku przy przekroczeniu progu 2 mln zł.

Przykład

Przy opłacie brutto 100 000 zł podatek według stawki 5% wynosi 5 000 zł. Odbiorca otrzymuje 95 000 zł. Jeżeli umowa gwarantuje mu 100 000 zł po potrąceniu podatku, potrzebne jest ubruttowienie. Przy tej samej stawce kwota brutto wynosi 105 263,16 zł, a podatek 5 263,16 zł.

To przykład rachunkowy, zakładający skuteczne zastosowanie stawki 5%. Klauzulę dotyczącą ciężaru WHT warto uzgodnić przed zawarciem umowy. Może ona istotnie zwiększyć koszt korzystania z licencji.

Certyfikat rezydencji i należyta staranność

Art. 26 ust. 1 ustawy o CIT stanowi:

Certyfikat rezydencji potwierdza siedzibę odbiorcy dla celów podatkowych. Pozostałe warunki preferencji wymagają własnej weryfikacji. Przy licencjach wewnątrz grupy warto zebrać dokumenty pokazujące prawa do znaku lub know-how, strukturę właścicielską i rzeczywistą rolę odbiorcy.

Weryfikacja powinna odpowiadać wartości i okolicznościom transakcji. Przy dużych, powtarzalnych opłatach trzeba przewidzieć aktualizację dokumentów oraz sprawdzanie zmian w strukturze grupy. Dokumentację należy przygotować przed wypłatą, aby decyzja o zastosowaniu preferencji miała konkretne uzasadnienie.

Zwolnienie z WHT dla licencji w grupie kapitałowej

Warunki zwolnienia trzeba spełnić łącznie

Dla określonych płatności wewnątrz grupy możliwe jest zwolnienie z podatku. Podstawowy zestaw warunków określa art. 21 ust. 3 ustawy o CIT:

W typowej relacji dwóch spółek oznacza to odpowiedni status podatkowy odbiorcy z UE lub EOG, bezpośrednie powiązanie kapitałowe co najmniej 25% oraz status rzeczywistego właściciela. Ustawa przewiduje również wariant wspólnej spółki posiadającej udziały w obu podmiotach.

Zgodnie z art. 21 ust. 3a ustawy o CIT:

Art. 21 ust. 3b i 3c ustawy o CIT określają dodatkowo:

Samo posiadanie wspólnego właściciela przez polską i zagraniczną spółkę wymaga więc dokładniejszej analizy. Trzeba sprawdzić jego status, wielkość bezpośrednich udziałów oraz podstawę ich posiadania. Istotna pozostaje też dopuszczalna forma prawna podmiotów i zakres ustawowych wyłączeń.

Jedno z istotnych wyłączeń wynika z art. 21 ust. 9 ustawy o CIT:

Przepis obejmuje polskie spółki komandytowe i komandytowo-akcyjne wskazane w art. 1 ust. 3 pkt 1. Dlatego model płatności z takiej spółki trzeba ocenić z uwzględnieniem dostępnych preferencji traktatowych.

Dwuletni okres posiadania udziałów

Zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy o CIT:

Ustawa dopuszcza także zakończenie tego okresu po wypłacie. Art. 21 ust. 5 stanowi:

Jeżeli grupa planuje sprzedaż udziałów albo reorganizację, warunek dwuletni trzeba uwzględnić w harmonogramie. W mojej ocenie szczególnie ważne jest ustalenie, kto poniesie ekonomiczny ciężar podatku i odsetek przy utracie preferencji.

Oświadczenie zagranicznej spółki

Dokumenty potrzebne przy stosowaniu zwolnienia obejmują certyfikat rezydencji oraz odpowiednie oświadczenie odbiorcy. Art. 26 ust. 1f ustawy o CIT stanowi:

Oświadczenie powinno odpowiadać faktycznej sytuacji odbiorcy. Polska spółka powinna zachować także materiały uzasadniające przyjęte stanowisko. Przy przekroczeniu progu wypłat trzeba dodatkowo uwzględnić szczególne zasady opisane dalej.

Gospodarcze uzasadnienie struktury

Zwolnienie wymaga również zbadania ustawowych ograniczeń dotyczących nadużycia. Art. 22c ust. 1 ustawy o CIT stanowi:

Zgodnie z art. 22c ust. 2:

Przy tworzeniu spółki zarządzającej prawami warto udokumentować jej funkcje i ekonomiczny cel. Znaczenie mają rzeczywisty podział zadań, decyzje dotyczące marki lub technologii oraz sposób finansowania działalności. Uzasadnienie powinno odpowiadać faktycznemu funkcjonowaniu grupy.

Rzeczywisty właściciel opłat licencyjnych

Art. 4a pkt 29 ustawy o CIT zawiera następującą definicję:

Przy licencji znaczenie ma swoboda dysponowania otrzymanym wynagrodzeniem oraz rzeczywista działalność związana z tym przychodem. Trzeba sprawdzić, czy odbiorca zarządza prawami, podejmuje decyzje i ponosi odpowiednie ryzyko. Istotne są też umowy zobowiązujące go do dalszego przekazywania płatności.

Pomoc w analizie stanowią objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z 3 lipca 2025 r. dotyczące klauzuli rzeczywistego właściciela. Rozwijają one między innymi ocenę działalności odbiorcy i zakres weryfikacji w relacjach powiązanych oraz niezależnych.

W praktycznym badaniu warto ustalić, kto negocjuje licencje, nadzoruje korzystanie z marki i decyduje o ochronie praw. Potrzebne mogą być informacje o personelu, zapleczu oraz sposobie wykonywania tych zadań. Charakter wymaganej działalności powinien odpowiadać funkcjom danego podmiotu.

Przykładowo spółka posiadająca znak może korzystać z obsługi prawnej innych podmiotów. Trzeba wtedy zbadać, jakie decyzje podejmuje sama oraz jak kontroluje zlecane zadania. Ocena wymaga powiązania dokumentów organizacyjnych z rzeczywistym przebiegiem działalności.

Wypłaty ponad 2 mln zł i mechanizm pay and refund

Limit dotyczy tego samego odbiorcy

Przy płatnościach na rzecz zagranicznego podmiotu powiązanego szczególne znaczenie ma art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:

Limit obejmuje łącznie odpowiednie należności dla tego samego podatnika w roku podatkowym płatnika. Mogą to być opłaty licencyjne, odsetki i dywidendy. Przy typowym dwunastomiesięcznym roku próg wynosi 2 mln zł. Krótszy lub dłuższy rok wymaga odrębnego ustalenia limitu.

Przykład

Przykładowo polska spółka wypłaciła zagranicznej spółce matce 1,6 mln zł opłat za markę oraz 300 tys. zł odsetek. Następna płatność licencyjna wynosi 400 tys. zł. W tym uproszczonym przykładzie suma osiąga 2,3 mln zł, a nadwyżka wynosi 300 tys. zł.

Jeżeli nie zastosowano skutecznie odpowiedniej procedury preferencyjnej i brak szczególnego wyłączenia, WHT od nadwyżki licencyjnej wyniesie 60 tys. zł. Późniejszy zwrot wymaga wykazania prawa do preferencji. Mechanizm wpływa zatem również na płynność stron.

Opinia o stosowaniu preferencji albo WH-OSC

Zgodnie z art. 26 ust. 2g ustawy o CIT:

Drugą ścieżkę przewiduje art. 26 ust. 7a ustawy o CIT:

W praktyce oświadczenie składa się na formularzu WH-OSC. Osobę uprawnioną określa art. 26 ust. 7b:

Termin złożenia oświadczenia określa art. 26 ust. 7c ustawy o CIT:

Wybór ścieżki powinien uwzględniać regularność wypłat, kwoty i kompletność dokumentacji. Przy stałym modelu opłat w grupie warto zaplanować procedurę przed przekroczeniem limitu. Oświadczenie wymaga przeprowadzonej weryfikacji i udokumentowania wszystkich warunków preferencji.

Zwolnienie lub niższa stawka pozostawiają także obowiązki informacyjne. Zgodnie z art. 26 ust. 3d ustawy o CIT:

Dotyczy to informacji IFT-2/IFT-2R. Płatnik powinien uwzględnić jej sporządzenie w procedurze rozliczania licencji również przy skutecznym zwolnieniu z WHT.

Jak rozliczyć opłatę licencyjną w kosztach CIT

Związek z działalnością i dowody korzystania

Art. 15 ust. 1 ustawy o CIT stanowi:

Polska spółka powinna wykazać, dlaczego korzystanie z marki lub know-how służy jej działalności. Umowa i faktura wymagają powiązania z dowodami wykonania świadczenia. Przy know-how istotne są przekazane materiały i ich wykorzystanie. Przy marce znaczenie ma sposób oznaczania produktów oraz działalność sprzedażowa.

Moim zdaniem warto opisać gospodarczą korzyść jeszcze przed uruchomieniem płatności. Taki dokument może wyjaśniać wpływ marki na sprzedaż albo rolę technologii w produkcji. Ułatwia również późniejsze przygotowanie analizy cen transferowych.

Nabyta licencja jako wartość niematerialna i prawna

Zgodnie z art. 16b ust. 1 ustawy o CIT:

Dla nabytej licencji lub know-how trzeba zatem sprawdzić okres używania i możliwość gospodarczego wykorzystania. Jeżeli spełniono ustawowe warunki, koszt może podlegać rozliczeniu przez amortyzację. Konstrukcja umowy i sposób wynagradzania wymagają przy tym wspólnej oceny.

Art. 16m ust. 1 ustawy o CIT stanowi:

Dla znaku towarowego i know-how mieszczących się w kategorii pozostałych wartości niematerialnych i prawnych minimalny okres wynosi zasadniczo 60 miesięcy. Przykładowo nabyta, gotowa do wykorzystania wartość o wartości początkowej 300 tys. zł daje przy takim okresie odpis 5 tys. zł miesięcznie.

Przykład zakłada spełnienie warunków amortyzacji i brak szczególnych ograniczeń. Samo opisanie miesięcznej faktury jako licencji wymaga dalszej analizy przed uznaniem wydatku za nabycie amortyzowanego prawa.

Opłata zależna od przychodów

Szczególną regułę zawiera art. 16g ust. 14 ustawy o CIT:

Jeżeli umowa przewiduje opłatę wstępną oraz wynagrodzenie zależne od przychodów z wykorzystywanego prawa, obie części wymagają odrębnego rozliczenia. Część zależna od przychodów pozostaje poza wartością początkową na zasadach wskazanych w tym przepisie. Jej potrącalność ocenia się według ogólnych zasad kosztowych.

Dla kosztów pośrednich art. 15 ust. 4d ustawy o CIT stanowi:

Z kolei art. 15 ust. 4e określa:

Wynagrodzenie może jednak pozostawać bezpośrednio związane z konkretną sprzedażą lub produktem. Dlatego sama procentowa formuła nie rozstrzyga momentu potrącenia kosztu. Trzeba ustalić, czy wydatek można przypisać do określonych przychodów, oraz sprawdzić okres objęty rozliczeniem.

Ceny transferowe przy licencji wewnątrz grupy

Rynkowe wynagrodzenie obowiązuje także poniżej progu dokumentacyjnego

Zgodnie z art. 11c ust. 1 ustawy o CIT:

Przy opłacie za markę lub know-how należy więc zbadać, jakie wynagrodzenie zaakceptowałyby podmioty niezależne. Wybór stawki 3% albo 5% sprzedaży wymaga uzasadnienia. Istotne są prawa nabywcy, terytorium, wyłączność, rentowność, korzyści gospodarcze oraz obowiązki stron.

Przy porównywaniu umów trzeba sprawdzić również podstawę naliczania wynagrodzenia. Stawka od całej sprzedaży może prowadzić do innego wyniku niż identyczna stawka od sprzedaży określonych produktów. Ważne są rabaty, zwroty, opłaty minimalne i dodatkowe koszty ponoszone przez licencjobiorcę.

Kto rozwija markę i ponosi koszty

W analizie ekonomicznej warto ustalić, kto rozwija, utrzymuje, chroni i wykorzystuje wartość niematerialną. Taką perspektywę opisuje rozdział VI Wytycznych OECD w sprawie cen transferowych z 2022 r.. Wytyczne wspierają analizę funkcji i ryzyka, natomiast obowiązek stosowania cen rynkowych wynika z ustawy.

Przykładowo polska spółka może finansować znaczną część reklamy marki na lokalnym rynku. Przy ustalaniu opłaty należy wtedy uwzględnić zakres jej działań i ryzyka. Trzeba także ocenić, czy wynagrodzenie pozostałych podmiotów odpowiada ich faktycznemu wkładowi.

W mojej ocenie przy opłatach grupowych szczególnie ważne jest porównanie umowy z faktycznym podziałem zadań. Pomocne będą budżety marketingowe, decyzje dotyczące rozwoju marki, dokumenty ochrony praw oraz zasady zarządzania technologią.

Dokumentacja i informacja TPR

Art. 11k ust. 2 ustawy o CIT stanowi:

Typowa transakcja licencyjna mieści się w kategorii, dla której próg wynosi 2 mln zł. Trzeba określić transakcję jednorodną oraz jej wartość za rok. Liczba faktur i podział płatności wymagają oceny według zasad ustawowych.

Zgodnie z art. 11k ust. 4 ustawy o CIT:

Jeżeli polska spółka ponosi jednorodne opłaty licencyjne wobec kilku podmiotów powiązanych, możliwe jest ich łączne uwzględnienie dla progu. Każdą grupę świadczeń trzeba ocenić pod kątem ekonomicznej jednorodności. Podział umowy na kilku odbiorców może zatem pozostawić obowiązek dokumentacyjny.

Termin przygotowania dokumentacji określa art. 11k ust. 1:

Art. 11t ust. 1 ustawy o CIT określa natomiast obowiązek informacyjny:

Przy ocenie obowiązków trzeba sprawdzić również ustawowe zwolnienia, zakres wymaganej analizy cen oraz szczególne zasady transakcji z rajami podatkowymi. Standardowy próg 2 mln zł dotyczy typowej transakcji licencyjnej poza tymi szczególnymi przypadkami.

Dwa progi 2 mln zł dotyczą różnych obowiązków

ElementWHTDokumentacja cen transferowych
Zakres proguOdpowiednie wypłaty temu samemu podatnikowiJednorodna transakcja kontrolowana
AgregacjaM.in. licencje, odsetki i dywidendy dla jednego odbiorcyBez względu na liczbę dokumentów, płatności i podmiotów powiązanych
Podstawa badaniaWypłaty w roku podatkowym płatnikaWartość transakcji dotyczącej danego roku
Skutek przekroczeniaSzczególny pobór od nadwyżki z uwzględnieniem dostępnych procedurObowiązek dokumentacyjny po uwzględnieniu zwolnień

Ta sama opłata może wejść do obu analiz. Dla WHT liczy się suma odpowiednich wypłat dla tego samego podatnika. Dla dokumentacji TP bada się wartość transakcji jednorodnej w roku podatkowym, z uwzględnieniem zasad agregacji. Terminy fakturowania, ujęcia kosztów i wypłat mogą więc prowadzić do różnych wyników.

Zawyżona opłata wpływa także na zwolnienie z WHT

Art. 21 ust. 7 ustawy o CIT stanowi:

Zwolnienie licencyjne obejmuje zatem rynkową część wynagrodzenia. Zawyżenie opłaty może równocześnie wywołać problem kosztowy i ograniczyć preferencję WHT. Dlatego dokumentacja cen transferowych powinna być spójna z uzasadnieniem zastosowania zwolnienia.

Przykładowo grupa ustala opłatę na 5% sprzedaży, a analiza konkretnej transakcji uzasadnia wynagrodzenie odpowiadające 3%. Przy spełnieniu pozostałych warunków zwolnienie może obejmować kwotę rynkową. Rozliczenie nadwyżki wymaga osobnej oceny podatkowej oraz sprawdzenia właściwej umowy międzynarodowej.

Dodatkowa ocena podatku od przerzuconych dochodów

Przy płatności na rzecz zagranicznego podmiotu powiązanego warto zbadać także przepisy o przerzuconych dochodach. Art. 24aa ust. 1 ustawy o CIT stanowi:

Opłaty za korzystanie z praw i wartości wymienionych w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 znajdują się w ustawowym katalogu kosztów objętych tą analizą. Art. 24aa ust. 3 pkt 2 określa je jako:

Powstanie podatku zależy od łącznego spełnienia odrębnych warunków. Trzeba zbadać między innymi opodatkowanie zagranicznego odbiorcy, strukturę jego przychodów, dalsze transfery oraz udział odpowiednich kosztów w kosztach polskiej spółki. Szczegółowe zasady przedstawiają objaśnienia Ministra Finansów z 9 września 2025 r. dotyczące podatku od przerzuconych dochodów.

Istotne wyłączenie określa art. 24aa ust. 10 ustawy o CIT:

Warunki tego wyłączenia warto udokumentować odrębnie. Samo zbadanie WHT pozostawia otwartą ocenę przerzuconych dochodów. W większych strukturach grupowych obie analizy powinny zostać przeprowadzone razem.

Co ustalić przed pierwszą wypłatą

Przed uruchomieniem opłat rekomenduję zestawienie umowy z rzeczywistym modelem działalności. Polska spółka powinna potrafić wykazać przedmiot licencji, zakres otrzymanych praw i gospodarczą korzyść. Dokumenty przekazania know-how lub korzystania ze znaku powinny odpowiadać treści faktur.

Następnie warto ustalić rezydencję odbiorcy, podstawę stosowania stawki traktatowej albo zwolnienia i rolę rzeczywistego właściciela. Przy relacji powiązanej potrzebna będzie również ocena rynkowości wynagrodzenia. Harmonogram wypłat powinien pozwalać monitorować próg WHT i odpowiednio wcześnie przygotować wymaganą procedurę.

Na koniec trzeba uzgodnić sposób rozliczenia kosztu, dokumentację TP oraz obowiązki informacyjne. Szczególnej uwagi wymagają opłaty wstępne, wynagrodzenie zależne od sprzedaży i klauzule przenoszące ciężar WHT na polską spółkę. Tak przygotowana analiza pozwala określić rzeczywisty koszt korzystania z zagranicznej marki lub technologii.

Jeżeli planujesz taką umowę albo chcesz zweryfikować istniejące rozliczenia, mogę przygotować pisemną analizę CIT, WHT i cen transferowych. Do wyceny potrzebne będą umowa, kraj odbiorcy, opis powiązań oraz sposób obliczania wynagrodzenia. Zakres opracowania można uzgodnić przez formularz kontaktowy Kancelarii.

Potrzebujesz indywidualnej analizy podatkowej?

Opisz krótko swoją sytuację i zakres zagadnień, które chcesz przeanalizować.